Supermaan boven de Hoge Venen

von Peter Poppe

Een maansverduistering doet zich voor wanneer de zon, de aarde en de maan zich op een lijn bevinden, met de aarde uiteraard in het midden. Normaal gezien weerkaatst de maan het zonlicht naar de aarde - de maan geeft zelf geen licht -, maar tijdens een maansverduistering kan dat niet omdat de maan zich in de schaduwkegel van de aarde bevindt.
De maan krijgt dus geen - direct - zonlicht meer, en het zonlicht dat er wel nog op valt, is door de atmosfeer van de aarde gegaan en afgebogen, zodat het toch de maan nog bereikt. Dat zonlicht wordt door deeltjes in de atmosfeer ook "gefilterd", het licht met kortere golflengten zoals blauw wordt meer verstrooid, zodat vooral licht met langere golflengten, zoals rood licht, overblijft. Dat maakt dat de maan tijdens een verduistering rood kleurt.
Hoe rood de maan kleurt, is afhankelijk van de hoeveelheid materiaal dat er in de atmosfeer hangt op het ogenblik van een maansverduistering: grote vulkaanuitbarstingen, die veel stof in de atmosfeer uitstoten, kunnen de maan donker en dieprood maken, en ook grote wolkendekken kunnen dat. Astronomen hebben een schaal voor de helderheid van de maan tijdens een verduistering, de schaal van Danjon, die gaat van 4 (koper/oranje), over 3 (baksteenkleur), 2 (roestkleur) en 1 (donkergrijs/donkerbruin) tot 0 (zeer donker).
In de volksmond wordt het fenomeen een bloedmaan genoemd, maar astronomen houden daar niet echt van. De naam is ontstaan omdat de kleur rood vaak in verband gebracht wor