Ode aan het leven

“Het is de schoonheid van de natuur die mij in alle facetten blijft inspireren zowel levend als dood.” Als mens, maken we deel uit van de Natuur. Echter hebben we ons in de loop der geschiedenis meer en meer ontvreemd van de Natuur. Met onze technische ontwikkelingen hebben we ons boven de natuurwetten gesteld. We hebben ons tot hoeder opgeworpen, tot beschermer. We wanen ons onsterfelijk, laten met onze uitvindingen, regels en wetten, de gaven van Moeder Natuur voor ons werken. Tegelijkertijd zijn wij als soort de grootste vernietiger van datzelfde natuurschoon. Een wrange en wrede waarheid, die het belang van nadruk op schoonheid alleen maar dramatisch onderstreept. Met deze foto serie heb ik ze willen vastleggen in een “stilleven”na de dood en hiermee een ode te geven aan hun leven. De toevoegingen aan het dier reflecteren onder andere de leefomstandigheden maar ook de plaats waar het dier stierf. Wij mensen, koppelen de dood aan allerlei emoties: voor ons is dood het einde van een Leven. Afscheid van iets dierbaars; het grote loslaten dat vaak met veel verdriet en pijn gepaard gaat. Als je naar mijn foto's kijkt, voel je geen pijn of verdriet. De verwondering over hoe mooi de dood kan zijn als je het in een andere context plaatst: het verhaal van het Leven. Mijn stillevens zijn geen stille levens, de foto’s geen plaatjes; het zijn verhalen, het zijn illustraties van een leven. Als een statement. Geen Leven, hoe klein ook, is zonder betekenis.